Kłosowcy? Znam ich prawie 30 lat. Każdy z nich jest inny, chociaż dwaj z trzech są bliźniakami. Duchowym, przyrodniczym przywódcą jest niewątpliwie Tomek, chociaż Stanisław ma profesorskie tytuły. Najbardziej artystyczną duszą jest Grzegorz. Tomek za to jest najbardziej medialny. Swym tubalnym głosem wypełnia mikrofony a ogromną piersią (i "podpiersią") wypełnia kamery. Lubią za to Tomka zarówno mikrofony jak i kamery.
Raz nad Biebrzą spotkałem całą trójkę razem. Był to dzień, gdy znaleźliśmy 2 gniazda sów błotnych. Wieczorem, przy kolacji, trio braci Kłosowskich przedstawiło pantomimę pt. "Sowa błotna". Było to coś obłędnego. Bawiliśmy się jak dzieci. A byliśmy przy tym trzeźwi - o dziwo.
Mam w kolekcji monet pięćdziesięciogroszówkę- rówieśniczkę Tomka. Starta i ledwo czytelna, na dodatek wypadła z obiegu. Tomek, jej rówieśnik, jest nadal w obiegu, dziarski i pełen pomysłów. Jest więc solidniejszy od metalu.Andrzej Kruszewicz______________________________
Tomek Kłosowski
Dwunożny, brzuchaty, nieopierzony, silnie owłosiony. Nie podlega ewolucji, lekceważy atawizmy, do instynktu rozmnażania podchodzi z przekorą, samolubnemu genowi śmieje się w nos. Jedynie swoją rolę w łańcuchu pokarmowym traktuje niezwykle poważnie - niespożyty w konsumowaniu dóbr matki natury, zwłaszcza przygotowanych młodą damską ręką.
Do dóbr doczesnych ma stosunek głęboko lekceważący, zamiast gromadzić materię - woli gromadzić wiedzę. Pięknie pozbawiony potrzeby luksusów, snobizmów i wszelkich materialnych chuci. O chuciach pozostałych kategorii gotów opowiadać długo, szczegółowo i głośno - zwłaszcza w zatłoczonych eleganckich garkuchniach, gdzie oprócz Tomka słychać tylko szmer nudnawych rozmów i cichy brzęk błyszczących kieliszków. Wielbiciel damskich rumieńców. Idealny na randkę w ciemno zamiast... randki.
Mimo, że tworzy idealnie symbiotyczny związek z samym sobą, wciąż wprawia się w uwodzeniu wybranych samic, wspierając się przy tym barwnymi opowieściami z własnego życia emocjonalnego - najczęściej zmyślonymi. Na podorędziu ma zawsze świeżo spłodzony bon mocik, błyskotliwą puentę i bukiecik ciętych ripost kategorii pierwszej. Z sukcesem meandruje między wielbicielkami, doprowadzając nieszczęsne kobiety do prania mu ubrań i prasowania koszul. Ostatnio próbuje wypracować model “gruppies sprzątającej”- jako że sam nie jest w stanie ogarnąć chaotycznej przestrzeni własnego gniazda. Nieskromnie potwierdza, że kobiety go kochają, ale się z nim nie rozmnażają. Istnieje uzasadniona wątpliwość, czy go to frapuje.
Fotografię kocha, ale uważa ją za dopust Boży (mimo iż nie wierzy w Boga). W pracy wyłącznie sapie, marudzi i gdera, nigdy nie jest z siebie zadowolony - ale upiera się, że jest to pesymizm twórczy. Jest specjalistą od wynajdywania kontrowersyjnych tez i znajdywania argumentów „za” i „przeciw” dzięki czemu nigdy się sam ze sobą nie nudzi. W toczeniu zajmujących dysput nie przeszkadza mu nawet brak interlokutora - w sytuacji braku rzeczywistego rozmówcy Tomek podejmuje dyskurs z wyobrażonym. Zawsze przekonany o wyższości własnych racji.
Z racji przymiotów charakterologicznych powinien zostać objęty ochroną ścisłą w ramach któregoś z programów ochrony pomników przyrodniczych - jako Natura z Natury Dobra.
Na bezludną wyspę zamiast radia zabierz Tomka - nie zauważysz, kiedy minie 20 lat.
Ps. niestety nie można go wyłączyć
Przyjaciółki z pracyDorota Adamkiewicz, Joanna Łęska – „Dzika Polska”Monika Purzycka – „Zwierzozbliżenia”_____________________________
fot. (c) Jan Walencik
Pod Paryżem jest wzorzec metra, a na bagnach pod Biebrzą są Kłosowscy - od zawsze i na zawsze.
Dwaj, a nieraz i trzej nieznający kompromisu pasjonaci, którzy swoją nieprzeciętną robotą i niezawodnym charakterem roznoszą wokół nieuleczalną chorobę: dzięki NIM ludzie obcujący z naturą stają się lepsi i mądrzejsi.
Kłosowscy, to Kłosowscy i już!
Jan WalencikPS
Na fotografii od lewej: Bożena Walencik, Jan Walencik, Krzysztof Komar, Grzegorz Kłosowski
